Kiedy coraz trudniej być blisko siebie
Być może od dłuższego czasu towarzyszy Ci poczucie, że nie do końca jesteś blisko siebie.
Być może są chwile, kiedy czujesz, że coś w Twoim życiu przestało być naprawdę zgodne z Tobą.
Podejmujesz decyzje.
Bierzesz odpowiedzialność.
Funkcjonujesz na co dzień.
A jednak pozostaje wrażenie, że po drodze coraz częściej gubisz kontakt z samym sobą.
Zdarza się, że coś w sobie zauważasz.
I niemal od razu zaczynasz w to wątpić.
Czy nie przesadzasz.
Czy naprawdę masz prawo powiedzieć „nie”.
Czy Twoje potrzeby naprawdę są ważne.
Być może, szukając odpowiedzi, natrafiłeś na pojęcia takie jak przemoc psychiczna, przemoc emocjonalna, zaniedbanie emocjonalne, parentyfikacja czy trauma rozwojowa.
Takie określenia mogą pomóc lepiej zrozumieć i uporządkować własne doświadczenia.
A jednak często opisują jedynie część całej historii.
Skutki przemocy psychicznej nie zawsze ujawniają się wyłącznie we wspomnieniach o tym, co się wydarzyło.
Mnie interesuje przede wszystkim coś innego.
Jak jest Ci dzisiaj z samym sobą?
Jak wygląda Twój kontakt z tym, co czujesz?
Czy są chwile, w których potrafisz zaufać sobie i podążyć za tym, co pojawia się w Tobie?
A może właśnie wtedy pojawia się niepewność, poczucie winy albo zwątpienie?
Przeszłość nie żyje jedynie we wspomnieniach.
Bardzo często ujawnia się również w relacji, jaką mamy dzisiaj z własnym doświadczeniem.
Kiedy to, co wydawało się oczywiste, przestaje być oczywiste
Być może dobrze znasz takie chwile.
Coś w Tobie wyraźnie czuje, że jakaś granica została przekroczona.
A niemal w tej samej chwili pojawia się impuls, by się wycofać.
Chcesz powiedzieć „nie”.
Zamiast tego zaczynasz się tłumaczyć.
Potrzebujesz wsparcia.
A mimo to proszenie o nie okazuje się zaskakująco trudne.
Czujesz, co byłoby dla Ciebie dobre.
A jednak najpierw zwracasz uwagę na potrzeby i oczekiwania innych.
Z zewnątrz może to wyglądać jak troska, odpowiedzialność albo wyjątkowa wrażliwość.
Od środka może pojawiać się poczucie, że kontakt z samym sobą stopniowo staje się coraz cichszy.
Nie dzieje się to nagle.
Raczej krok po kroku.
Czego uczymy się w relacjach
Rozwijamy się w relacjach.
To właśnie tam poznajemy nie tylko innych ludzi.
Uczymy się również, jak możemy być z samymi sobą.
Czy nasze odczucia są mile widziane.
Czy nasze potrzeby mają swoje miejsce.
Czy wolno nam stawiać granice.
Czy możemy potrzebować drugiego człowieka.
Czy bezpieczniej jest się dostosować.
Nie dlatego, że jest z nami coś nie tak.
Relacja od samego początku ma dla człowieka fundamentalne znaczenie.
Czasami utrzymanie więzi z ważną osobą staje się ważniejsze niż pozostanie w kontakcie z tym, co sami czujemy.
Nie jest to oznaka słabości.
Być może był to wtedy najlepszy dostępny sposób, by zachować bliskość i nie utracić relacji.
To, co kiedyś pomagało, może towarzyszyć nam jeszcze przez długie lata.
Nawet wtedy, gdy dzisiaj mamy już inne możliwości.
Kiedy coś w nas nie mogło znaleźć swojego miejsca
Nie wszystko, co jest w nas żywe, znajduje w pierwszych relacjach bezpieczne miejsce.
Być może coś w Tobie chciało Cię chronić.
I zostało powstrzymane.
Być może coś zostało głęboko poruszone.
I pozostało z tym zupełnie samo.
Być może była strata, której nigdy naprawdę nie można było opłakać.
Być może bezpieczniej było być silnym.
Funkcjonować.
Rozumieć innych.
Albo odsuwać własne potrzeby na dalszy plan.
Również radość, czułość czy tęsknota za bliskością mogły stopniowo się wycofywać, ponieważ ich wyrażanie wydawało się zbyt ryzykowne.
Te części nie znikają.
Często jedynie wycofują się i stają mniej dostępne.
Nie dlatego, że jest z Tobą coś nie tak.
Lecz dlatego, że przez długi czas nie miały bezpiecznego miejsca.
Być może właśnie dlatego nie chodzi dziś o to, by nauczyć się czegoś zupełnie nowego.
Być może chodzi raczej o ponowne spotkanie z tym, co od dawna w Tobie jest.
Więcej niż zrozumieć przeszłość
Zrozumienie tego, co się wydarzyło, może przynieść ulgę.
Równie ważne jest jednak inne pytanie.
W jaki sposób ta historia przejawia się dzisiaj w Twoim życiu?
Co dzieje się, kiedy podejmujesz decyzję?
Jak jest Ci z wyznaczaniem granic?
Co pojawia się, kiedy potrzebujesz drugiego człowieka?
Jak jest Ci z podążaniem za tym, co czujesz?
Z czasem wątpliwości mogą dotyczyć już nie tylko pojedynczych sytuacji.
Pojawiają się również ciche pytania kierowane do samego siebie.
Czy jestem zbyt wymagający?
Czy jestem ważny?
Czy wolno mi potrzebować drugiego człowieka?
Czy coś jest ze mną nie tak?
Być może nie chodzi o to, by jak najszybciej znaleźć odpowiedzi.
Ważniejsze może być zaciekawienie się tym, jak te pytania w ogóle powstały.
Kiedy życie coraz bardziej nosi Twój własny ślad
W mojej pracy terapeutycznej nie chodzi o to, by powiedzieć Ci, kim jesteś.
Nie interesuje mnie również, kim powinieneś był się stać.
Interesuje mnie to, jak powstała Twoja historia.
Jakie doświadczenia Cię ukształtowały.
Jakie możliwości były wtedy dla Ciebie dostępne.
I w jaki sposób te doświadczenia przejawiają się w Twoim życiu dzisiaj.
Wspólnie przyglądamy się temu, co kiedyś pomogło Ci pozostać w relacji.
Nie po to, aby odbierać Ci te strategie.
Lecz po to, by sprawdzić, czy nadal są Ci potrzebne.
Być może zmiana nie zaczyna się od stawania się kimś innym.
Być może zaczyna się tam, gdzie to, co dzieje się w Tobie, może ponownie znaleźć bezpieczne miejsce.
Tam, gdzie kontakt z samym sobą może stopniowo stawać się bardziej żywy.
I gdzie Twoje życie coraz wyraźniej zaczyna nosić Twój własny ślad.
Pierwszy krok
Jeżeli odnajdujesz siebie w tych słowach, zapraszam Cię na bezpłatną, niezobowiązującą konsultację.
Nie musisz jeszcze niczego wyjaśniać ani udowadniać.
Zaczniemy tam, gdzie jesteś dzisiaj.
Wspólnie przyjrzymy się Twojej historii, temu, co Cię ukształtowało, oraz temu, jak te doświadczenia przejawiają się w Twoim życiu obecnie.
Nie po to, aby coś w Tobie naprawiać.
Lecz po to, by mogła powstać przestrzeń, w której to, co czujesz i czego doświadczasz, ponownie znajdzie więcej miejsca – a Ty będziesz mógł krok po kroku zbliżać się do samego siebie.
Czytaj artykuł: Przemoc psychiczna – kiedy relacja zaczyna podważać zaufanie do własnych odczuć
